సమాజం ఎంతగానో అభివృద్ధి చెందుతోంది, మహిళలు అన్ని రంగాల్లోనూ రాణిస్తున్నారు అని మనం గర్వంగా చెప్పుకుంటున్న తరుణంలో, వెలుగులోకి వస్తున్న కొన్ని సంఘటనలు మనల్ని ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడేలా చేస్తున్నాయి. ముఖ్యంగా విద్యావంతులైన మహిళలు కూడా గృహహింసకు, అత్తారింటి వేధింపులకు గురై ఆత్మహత్యల వంటి తీవ్ర నిర్ణయాలు తీసుకోవడం అత్యంత బాధాకరం. కోటనందూరు పరిధిలో జరిగిన ఈ విషాద ఘటన సమాజంలో ఇంకా వేళ్ళూనుకుని ఉన్న వివక్షను, వేధింపులను అద్దం పడుతోంది. ఉన్నత చదువులు చదివి, భవిష్యత్తుపై ఎన్నో ఆశలు పెట్టుకున్న ఒక మహిళ, తన పసిబిడ్డతో సహా చెరువులో దూకి ప్రాణాలు తీసుకోవడం వెనుక ఉన్న ఆవేదనను మాటల్లో వర్ణించలేము. భర్తకు ప్రభుత్వ ఉద్యోగం వచ్చిందని, జీవితం ఇక సాఫీగా సాగిపోతుందని ఆశపడ్డ ఆ తల్లికి, అత్తారింటి వేధింపులు నరకాన్ని చూపించాయి. ఫలితంగా పండంటి బిడ్డను తీసుకుని మృత్యువు ఒడిలోకి చేరుకుంది. ఇది కేవలం ఒక కుటుంబానికి సంబంధించిన విషయం కాదు, ఇది మన సామాజిక వ్యవస్థలో ఉన్న లోపాలను ఎత్తిచూపుతోంది.
ప్రపంచవ్యాప్తంగా అంతర్జాతీయ మహిళా దినోత్సవం జరుపుకుంటున్న రోజే ఇలాంటి దారుణం జరగడం అత్యంత విచారకరం. ఒకవైపు మహిళా సాధికారత గురించి వేదికల మీద ఉపన్యాసాలు ఇస్తుంటే, మరోవైపు గదుల మధ్య ఆడవాళ్ల ఆర్తనాదాలు అరణ్యరోదనగా మిగిలిపోతున్నాయి. విద్యావంతులైన యువతులు పెళ్లి చేసుకుని అత్తారింటికి వెళ్ళేటప్పుడు ఎన్నో కలలు కంటారు. కానీ, కొందరు భర్తలు, అత్తమామలు కేవలం కట్నకానుకల కోసమో లేదా తమ ఆధిపత్యాన్ని నిరూపించుకోవడానికో వారిని మానసిక, శారీరక హింసకు గురిచేస్తున్నారు. ఈ వేధింపులు భరించలేక, పుట్టింటి వారికి భారం కాలేక, బయట ప్రపంచంలో ఎవరికీ చెప్పుకోలేక ఎంతోమంది మహిళలు లోలోపల కుమిలిపోతున్నారు. సహనం నశించినప్పుడు లేదా తమ పిల్లల భవిష్యత్తు కూడా ఇలాగే అంధకారమౌతుందనే భయం వేసినప్పుడు వారు బలవన్మరణానికి పాల్పడుతున్నారు. ఈ ఘటనలో ఆ తల్లి తన బిడ్డను కూడా వెంట తీసుకువెళ్లడం ఆ వేదన తీవ్రతకు నిదర్శనం. తాను లేని లోకంలో బిడ్డ అనాథ కాకూడదని లేదా ఇక్కడే ఉంటే మరింత హింసకు గురవుతాడని భావించే తల్లులు ఇలాంటి కఠిన నిర్ణయాలు తీసుకుంటారు.
గృహహింస నిరోధక చట్టాలు ఎన్ని ఉన్నా, కఠినమైన శిక్షలు అమలు అవుతున్నా ఇలాంటి అకృత్యాలు ఆగకపోవడానికి కారణం సామాజిక ఆలోచనా దృక్పథంలో మార్పు రాకపోవడమే. పెళ్లయిన తర్వాత భార్యను ఒక వ్యక్తిగా కాకుండా, తమ ఆజ్ఞలను పాటించే వస్తువుగా భావించే ధోరణి ఇంకా పోలేదు. ముఖ్యంగా భర్తలు బాధ్యతాయుతంగా వ్యవహరించాల్సిన చోట, వేధింపులకు సహకరించడం లేదా మౌనంగా ఉండటం వల్ల సమస్య మరింత జటిలమవుతోంది. చదువుకున్న వారు కూడా ఇలా ప్రవర్తించడం సభ్యసమాజానికి సిగ్గుచేటు. ఒకవైపు ప్రభుత్వం ఉపాధ్యాయుడిగా ఉద్యోగం ఇచ్చి గౌరవిస్తే, ఆ గౌరవాన్ని కాపాడాల్సిన వ్యక్తి తన భార్య ప్రాణాలు తీసుకోవడానికి కారణం కావడం గమనార్హం. ఇలాంటి సంఘటనలు జరిగినప్పుడు కేవలం సానుభూతి చూపి ఊరుకోకుండా, బాధ్యులపై కఠినమైన చర్యలు తీసుకోవాలి. సమాజంలో ఎవరైనా మహిళ వేధింపులకు గురవుతుందని తెలిసినప్పుడు పొరుగువారు లేదా బంధువులు చొరవ తీసుకుని అడ్డుకోవాలి. మౌనం అనేది నేరానికి ప్రోత్సాహం వంటిది.
మహిళలు కూడా తాము చదువుకున్న చదువును కేవలం డిగ్రీలకే పరిమితం చేయకుండా, ఆత్మవిశ్వాసంతో ఎదురుతిరగడం నేర్చుకోవాలి. సమస్య వచ్చినప్పుడు ప్రాణాలు తీసుకోవడం పరిష్కారం కాదు. నేడు ఎన్నో స్వచ్ఛంద సంస్థలు, మహిళా సహాయక కేంద్రాలు (Helplines), పోలీసు విభాగం బాధితులకు అండగా నిలుస్తున్నాయి. తల్లిదండ్రులు కూడా తమ కూతుళ్లకు "ఏమైనా సరే అత్తారింటిలోనే పడి ఉండు" అని చెప్పడం మానేసి, "నీకు మేమున్నాము, ఏదైనా సమస్య ఉంటే చెప్పు" అనే ధైర్యాన్ని ఇవ్వాలి. ఆడపిల్లల ఆత్మహత్యలకు పరోక్షంగా పుట్టింటి వారి మౌనం కూడా ఒక కారణం అవుతోంది. భవిష్యత్తులో ఇలాంటి సంఘటనలు పునరావృతం కాకుండా ఉండాలంటే కుటుంబ వ్యవస్థలో పరస్పర గౌరవం, ప్రేమ ఉండాలి. ఉన్నత విద్య కేవలం ఉద్యోగాల కోసమే కాదు, సంస్కారాన్ని నేర్చుకోవడానికి కూడా అని గుర్తించాలి. ఈ హృదయ విదారక ఘటనలో బలైన ఆ తల్లికి, బిడ్డకు న్యాయం జరగాలి. నేరస్తులకు తగిన శిక్ష పడినప్పుడే మరికొంతమంది అభాగ్యులు ఇలాంటి నిర్ణయాలు తీసుకోకుండా ఉంటారు. ఆత్మహత్యలు లేని, వేధింపులు లేని ఆరోగ్యకరమైన సమాజాన్ని నిర్మించుకోవాల్సిన బాధ్యత మనందరిపై ఉంది.
